Ta thyej heshtjen ,sot ,dua,
E s’po di nga me ja nis .
Plagët n’shpirt ,m’kanë mbetur ,mua ,
Ëndrrat ,krejt ,m’janë gris .
Heshtjen dua ,sot,ta thyej ,
E t’i them ca fjalë .
Penën ,në lot, ta ngjyej ,
Dua ,sot , ngadalë .
Se shpirti m’është vrarë ,
Nga çka shoh përditë .
Trupi ,plagë, m’ka marrë ,
Plaga m’dhemb në shpirt .
Kur e shoh kryeqytetin,
Me plagët që ka marrë .
Rri e rri dhe e pyes vetin ,
Heshtjen time vras me fjalë…
Shumë fjalë kam e s’di ç’të them ,
Se m’janë mbledhur lëmsh .
Di se shpirti shumë po m’dhemb ,
Sa s’po luaj mendsh .
Heshtjen ,sot ,desha ta thyej,
Prap se prap e lashë .
Pena n’lot desha ta ngjyej ,
Por fjalët nuk i thashë .
Ndoshta flet dhe vetë heshtja ,
Dhe pa thënë,unë ,fjalë.
Se kur vritet buzëqeshja ,
Heshtja flet ngadalë .