Jam një e shkretë që veten mallkon,
që i bëj zë jetës edhe kur më prapson.
Jam e paudha e shtegut të trishtimit,
jam ajo nëna, që nuk i trembet mjerimit.
Jam fruti i parë që piqet në maj,
e ndonjëherë, jam ujë i mbytur në vaj.
Të lehtë nuk e pata ecjen mbi zjarr,
Përballë ziliqar, anash të marr’
Herë më thanë viktimë, e herë heroinë,
Përfolën suksesin, e herë dashurinë.
Mos më qaj ti mua, mos më duartrokit,
S’pres të mirë nga ata që të ngrenë prit’.
Nuk jam unë legjendë dhe as viktimë,
jam e vërteta e thënë me pëshpërimë.
S’erdha të më doni e as t’lyp ndjesë,
As të shlyej fajet as të ngjall shpresë.
Unë erdha në jetë, e para jush jam.
Siç e morët vesh veç forcë fjalën kam.
Jam sot para jush me një tufë poezi,
asgjë të re mbi dhé në këtë histori.