Mërgimi më plaku,
S’u bëra dot zot,
Më mungon atdheu,
Mallin qaj me lot.
Nënës së shtrenjtë,
Që e kishte zënë malli,
Një grusht dhè s’i hodha,
Vdiqa për së gjalli.
Vëllai martoi djalë,
S’isha të gëzoj,
Aq qava me shpirt,
Sa s’di ta tregoj.
Shtëpia mbet qyqe,
Zogjtë bëjnë fole,
Rrugëve të botës,
Mbeta pa atdhe.
Nuk jam vetëm unë,
Shpërndarë nëpër botë,
Fati i shqiptarit,
Histori me lot.
Vitet rrodhën dallgë,
Kush do më besojë?
Nuk kthehet dot prapa,
Gjithë jeta që shkoi.
Shqipërinë kam frymë,
Plagën më të thellë,
Përtej çdo kufiri,
Më duket kështjellë.