Atdhe i djegur, i përvëluar,
nga mendje hijerënda, të hutuara,
O Zot, ruajna nga çmenduria,
se bota po pushtohet nga efuria!
Flasin lart e poshtë për besë,
dikush pretendon se ka akoma shpresë,
për t’u shpëtuar flakëve të ferrit,
të bashkuar, ndoshta drejt sherrit?
Mendojnë se jemi në kohë të Skënderbeut,
luftë,kur mbi tokë jetonin burrat e dheut.
Po tani jemi me njëqind parti
e me gati të shkatërruemen rini.
E them me dhimbje, rini e shkatërrueme,
nga dy forca tokësore të djallzueme.
Njëra nga populli, ndoshta e votuar,
tjetra e gatshme për të sunduar.
Në mes Atdheu i djegur, i përvëluar.
Kush do ta shuajë këtë zjarr të ndezur,
kur besa e fjala kanë mbetë të tretun?
Kush do t’i zgjojë shpresat e harruara,
Atdheut të djegur, të përvëluar