Çdo mbrëmje vonë neonët e zbehtë binin mbi heshtjen
Nata krihte flokët e thinjur të qytetit,
Ai shkonte tek rruga kryesore
E gërmonte në kosh nën dritën e një elektriku dore ,
Para makinës së pastrimit për të gjetur ëndrrën,
Që kishte parë mbrëmë.
Sonte si për çudi nuk mundi të gjente asgjë
Ngaqë një qen endacak i ngopur
Kishte luajtur mbi darkën e tij .
Dy pika lot i shpëtuan mbi plehra të shkapërderdhur,
Me duart e palara dhe me shpirtin e pastër,
Mblodhi lotët dhe i futi në një qoshe të trastës,
Duke e vënë mbi shpinë që i peshonte sa një mal.
Përballë në anën tjetër të rrugës
Ndodhej busti i një engjëlli
Me siguri do këtë vdekur dhe atje në parajsë,
Pëshpëriti më vete dhe po i vinte keq për të.
Megjithatë iu afrua e puthi dhe me duart nga qielli
Lutej që të nesërmen qeni të tregohej më i mirë
E të ndante fatin me të,
Ngaqë atdheun e kishin bashkë.