Tetor, që fërflis pemë e lis,
që vjen lehtë e mallin ta përplas në shpirt.
Të rrethon me frikën e humbjes,
me aromën e shpresës…
me artin e pritjes,
me heshtjen e kujtimeve,
me ngjyrat e ndryshkut
që bien copë-copë, ngadalë,
si fjalë të pathëna…
nga korrozioni i kohës.
Tetor, që ta prek shpirtin,
këput ëndrrat si pemët nga dega,
copë-copë, ngadalë…