Dikur,
mund të kem qën poshtë një plisi dhe shikoja botën nga një çarë.
Prisja natën ta lëvizja gurin,
të rrëshkisja, si rrëkezë e pagojë uji.
të ndieja nën lëkurë, çdo fije bari,
që më prekte,
çdo gllënkë,
që më pinte,
çdo rreze,
që më shterte.
Dikur,
mund të kem qën, një lëmë me grurë, me zëra çiftesh të dashuruar.
Mbi shpinën time numëroja kokrrat, që hidheshin në veri,
hapat, që vallëzonin deri në të aguar, puthjet, që jepeshin fshehurazi
përqafimi i ndaluar,
hene e virgjer qe pret.
Dikur,
mund të kem qën bulevard
i shtruar me pllaka harmonike.
Ditën rrija e heshtur dhe shtrëngoja dhëmbët nga gjurmët e panumërta,
natën nxirrja ditarin e mbaja shënime:
– Sa të qeshura dëgjova
e sa të qara ngelën anonime.
Dikur,
mund të kem qën britëm e fshehur nëpër shpella shpirtërash.
Gërricja muret e zemrës,
me thonjë lapurekësh,
pickoja me thumba akrepash
gjuhët e helmuara,
nderja nëpër degë pishash,
fantazinë e përhumbur.
Dikur, duhet të kem qën përrua
me shelgje të përgjumur.
Sot jam e pagojë.
Jam bletë!
Shkruaj..