Më shihni
dhe ndoshta mendoni
se kam një shtëpi të mbushur me dritë,
një derë që hapet nga dashuria,
duar që më presin
kur nata bëhet e gjatë.
Por unë
kam fjetur shumë net
me qiellin mbi kokë
dhe heshtjen pranë.
Kam ëndërruar dikur
një prag me hapa fëmijësh,
një zë që do të më thërriste nënë,
një sup ku do të mbështesja lodhjen,
një dorë që do të më thoshte:
“Jam këtu.”
Ëndrrat nuk erdhën.
Por çuditërisht,
𝐧𝐮𝐤 𝐦𝐛𝐞𝐭𝐚 𝐛𝐨𝐬𝐡.
Jeta më mori disa nga ato
që zemra ime kishte mbjellë,
por në vend të tyre
më la rrënjë.
Më la një zemër
që nuk pranoi të bëhej gur,
edhe pse mbi të
kaluan shumë dimra.
Më la një dritë
që nuk e fikën dot netët.
Më la një motër,
disa njerëz të rrallë,
dhe Zotin
që e ndjeva pranë
atëherë kur bota
dukej larg.
Prandaj mos u çudisni
kur më shihni duke shkruar për lumturinë.
Unë nuk e kam njohur vetëm
në mëngjeset e bukura.
E kam gjetur
në fund të një nate,
si një lule e vogël
që çan gurin
pa pyetur sa i fortë është.
𝐔𝐧ë 𝐤𝐚𝐦 𝐬𝐡𝐤𝐫𝐮𝐚𝐫 𝐩ë𝐫 𝐝𝐫𝐢𝐭ë𝐧
𝐬𝐞𝐩𝐬𝐞 𝐤𝐚𝐦 𝐞𝐜𝐮𝐫 𝐧ë 𝐞𝐫𝐫ë𝐬𝐢𝐫ë.
Kam shkruar për shpresën
sepse e kam mbajtur atë
si një qiri në pëllëmbë,
kur era kërkonte ta shuante.
Kam shkruar për jetën
sepse e di
se sa e shtrenjtë është.
Dikur mendoja
se të kesh gjithçka
do të thoshte
të mos të mungonte asgjë.
Sot e di:
𝐓ë 𝐤𝐞𝐬𝐡 𝐠𝐣𝐢𝐭𝐡ç𝐤𝐚
𝐧𝐮𝐤 ë𝐬𝐡𝐭ë 𝐭ë 𝐤𝐞𝐬𝐡 𝐜̧𝐝𝐨 𝐠𝐣ë
𝐪ë 𝐤𝐞 𝐞𝐧𝐝ë𝐫𝐫𝐮𝐚𝐫.
Është të zgjohesh
me zemrën ende të gjallë.
Të kesh një dritë
që nuk ta mori askush.
Të kesh një emër
që ende e thërret dashuria.
Të kesh forcën
të çelësh
edhe kur jeta
të ka mbjellë mes gurësh.
Dhe unë…
𝐮𝐧ë 𝐧𝐮𝐤 𝐤𝐚𝐦 𝐠𝐣𝐢𝐭𝐡ç𝐤𝐚
𝐪ë 𝐝𝐢𝐤𝐮𝐫 𝐞𝐧𝐝ë𝐫𝐫𝐨𝐯𝐚.
Por kur i mbledh
të gjitha ato që më kanë mbetur:
besimin,
dashurinë,
miqtë e vërtetë,
motren,
fjalën,
ëndrrën,
zemrën time,
e kuptoj
se duart e mia
nuk janë bosh.
𝐀𝐭𝐨 𝐦𝐛𝐚𝐣𝐧ë 𝐧𝐣ë 𝐛𝐨𝐭ë.
Prandaj,
nëse më shihni duke buzëqeshur,
mos mendoni se jeta
më ka kursyer.
Jo.
𝐔𝐧ë 𝐯𝐞𝐭ë𝐦 𝐦ë𝐬𝐨𝐯𝐚
𝐭ë 𝐦𝐛𝐥𝐞𝐝𝐡 𝐥𝐮𝐥𝐞
𝐚𝐭𝐲 𝐤𝐮 𝐭ë 𝐭𝐣𝐞𝐫ë𝐭 𝐬𝐡𝐨𝐡𝐢𝐧 𝐠𝐮𝐫ë.
Dhe tani mund ta them
pa frikë, pa turp, pa zhurmë:
𝐈 𝐊𝐀𝐌 𝐓Ë 𝐆𝐉𝐈𝐓𝐇𝐀.
Jo ato që dikur
i kërkoja jetës.
Por ato që sot
më bëjnë ta dua.