Ajo ecte, trotuarit i jepte jetë,
Hapat e saj të lehtë, si valë në det,
Vithet lëkundeshin me një ritëm të fshehtë,
Një balet që ndez zjarr, që hesht çdo mend.
Gjijnte e saj, si dy horizonte të zjarrtë,
Këmisha qëndronte, por mezi mbante,
Si të donte t’i jepte liri asaj forme,
Të shpërthente plot pasion, të ndizte botën.
Shikimi i saj, një thikë në zemër,
I ftohtë, i largët, një sfidë që vret,
Moskokëçarja e saj më rrëzoi përdhé,
Një botë e tërë më dukej vetëm për të.
Dhe unë mbeta, i fundosur në mall,
Në etjen për diçka që s’e prek dot as vallë,
Ajo shkoi, por hapat i lanë një kujtim,
Një tundim që nuk shuhet, një përjetim.