Besim Arifi-MORA ME VETE

Gjithçka mora me vete:
Mora diell,
Mora qiell,
Mora një grusht mall
Të vendit tim.
Këtë verë pashë
Pak gjallëri,
Pak buzëqeshje
Në sytë e njerëzve,
Edhe pse secili
Shihte punën e vet.
Dikur ishte ndryshe,
Ishte më mirë;
Po tash s’ishte më si dikur
Nga gjithçka
Mora nga pak,
Kësaj radhe mora edhe
Një pikë loti
Nga nana ime.
Ai lot
Ma copëtoi zemrën,
Kur më përcolli
Duke më marr n’ grykë,
Përtej Akarpisë.
Mora diell e qiell
Mora mall pa mbarim;
Mbi të gjitha
Mora lotin e nanës,
Dhe dhimbjen e vendit tim.