Për shumë gra, tetori është një muaj ndërgjegjësimi.
Për mua, është një muaj kujtese.
Kujtese e një rruge që nuk e zgjodha, por që më duhej ta përshkoja.
Kam përjetuar frikën e diagnozës, ankthin e pritjes, dhimbjen e trajtimeve dhe ato çaste kur njeriu pyet veten: A do të mundem?
Po, munda.
Jo sepse rruga ishte e lehtë, por sepse brenda meje kishte një forcë që ndoshta nuk e njihja ende.
Kam luftuar me sëmundjen, por mbi të gjitha kam luftuar për jetën.
Dhe sot, kur e shoh atë periudhë nga larg, nuk dua ta kujtoj vetëm si një betejë me dhimbjen. Dua ta kujtoj si një betejë që më mësoi të dua më shumë çdo ditë, çdo mëngjes, çdo frymëmarrje dhe çdo rreze drite.
Sot jam këtu.
Me plagët e mia, me kujtimet e mia, me forcën time dhe me mirënjohjen e madhe për jetën.
Prandaj, këtë Tetor Rozë, dua t’i drejtohem çdo gruaje që po përballet me të njëjtën betejë:
Mos e humb shpresën.
Mos e nënvlerëso forcën që ke brenda vetes.
Mos e shty kontrollin.
Dhe mos harro se edhe pas ditëve më të errëta mund të vijë një agim i ri.
Unë e di këtë, sepse kam kaluar nëpër atë errësirë.
Kam luftuar.
Kam qëndruar.
Kam besuar.
Dhe sot e përqafoj jetën më fort se kurrë.
Për të gjitha gratë.
Për të gjitha betejat e heshtura.
Për jetën.
𝗣𝗔𝗦 𝗕𝗘𝗧𝗘𝗝Ë𝗦
Një ditë,
jeta më vuri përballë
një fjale që peshonte rëndë:
𝗦Ë𝗠𝗨𝗡𝗗𝗝𝗘.
Dhe për një çast,
heshti gjithçka brenda meje.
Por unë nuk u bëra hi
nën peshën e frikës.
U bëra 𝗙𝗢𝗥𝗖Ë.
Eca nëpër ditë të vështira
me një plagë në trup
dhe një dritë në shpirt,
që nuk pranonte të shuhej.
Kishte net
kur dhimbja më zgjonte,
por shpresa
më mësonte të mos dorëzohesha.
I thashë jetës:
nuk do të më gjesh të rrëzuar.
Edhe nëse më merr
një copë nga trupi,
nuk do të mundësh
të më marrësh shpirtin.
Dhe kështu,
ditë pas dite,
e lashë frikën pas,
si një hije që tretet
kur lind dielli.
Sot nuk e quaj veten
grua që nuk u lëndua.
Jam gruaja
që u lëndua,
u përball,
u ringrit
dhe vazhdoi të jetojë.
Sepse beteja ime
nuk ishte vetëm me 𝗦Ë𝗠𝗨𝗡𝗗𝗝𝗘𝗡.
Ishte një luftë
me frikën,
me pasigurinë,
me lotët e heshtur,
me netët pa gjumë
dhe me pyetjen:
A do të jem përsëri mirë?
Sot përgjigjen
e mbaj në çdo frymëmarrje.
𝗝𝗔𝗠 𝗞Ë𝗧𝗨
Dhe zemra ime
nuk rreh vetëm për të më mbajtur gjallë;
ajo rreh si një flamur
që valëvitet pas betejës.
Kam kaluar nëpër stuhi
dhe nuk u mbyta.
Kam kaluar nëpër errësirë
dhe gjeta agimin.
Kam mbajtur plagët
dhe prej tyre
më çelën trëndafila.
𝗣𝗔𝗦 𝗕𝗘𝗧𝗘𝗝Ë𝗦,
𝗝𝗘𝗧𝗔 𝗡𝗨𝗞 Ë𝗦𝗛𝗧Ë 𝗠Ë 𝗘 𝗡𝗝Ë𝗝𝗧𝗔.
Është më e çmuar.
Më e thellë.
Më e bukur.
Dhe unë,
me gjithë atë që kam kaluar,
zgjedh përsëri
𝗝𝗘𝗧Ë𝗡.
𝗝𝗔𝗠 𝗞Ë𝗧𝗨.
𝗗𝗛𝗘 𝗞𝗝𝗢 Ë𝗦𝗛𝗧Ë 𝗙𝗜𝗧𝗢𝗥𝗝𝗔 𝗜𝗠𝗘.