Dy filxhanë
Si bora të bardhë,
Një kafe
e zezë mbeti pa pirë,
Buzëqeshja e thatë
Si eshkë u bë,
Buzë-kuqëve e ngrirë.
Në bishtin e dredhur
të filxhanit,
Rri lidhur një fjongo,
Kthen pas mallet e xhanit
Një vals të lehtë,
Ndishta dhe një tango.
Filxhanit tharë nga dëshira,
Ethshëm dy buzë,
Ju avitën me ndroje,
Qetë e ngadalë,
Sa shpejt
u bënë varg nga një muzë
Për të tretur,
Për të shuar një mall.
Filxhan i bardhë,
Me hidhësinë e kafesë,
Sa herë të jetë përpara teje,
Do duket sikur
Pa fjalë kërkon ndjesë,
Si i humburi pas një beteje.
Filxhanin kur tani shoh,
Mendoj e them me vete,
Vallë të njoh apo stë njoh!