Kot dikur dallgët u grindën,
për pretekst ç’ju bë stuhia,
krerë-plasur…hiç s’u bindën,
hequr pas plot bijë dhe bija…
Shpinën lart e gjuhët zgjatur,
shesh beteje dendur zhurmë,
ulur-ngritur…sërishtë tulatur,
rërës vdekur…pa lënë gjurmë…
Eh, sa vonë paqja mbërriti,
tek stuhia…malesh gjumoi,
mbytur dallga…valësh zbriti,
gurësh shkumën…ç’e harroi…
Kot dikur dallgët u grindën,
gjoksin detit…seç ia shqyen,
krerë-plasur…hiç s’u bindën,
dhimbjen bregut s’ia rrëfyen…