Sa do të doja
që sot këtë shi vjeshte,
të butë e të shtruar,
ta ktheja në një poezi shpirti…
Të merrja nga çdo pikë
atë heshtjen e ëmbël
që bie mbi pemë,
mbi çatitë e lagura,
mbi kujtimet
që flenë diku thellë.
Oh, si ndihem…
Sikur shiu
po troket ngadalë
në portat e shpirtit tim
dhe po i thotë:
Hapu…
Edhe shpirti më i egër
zbutet.
Edhe ai më i zbrazëti
mbushet.
Sepse ka shira
që nuk sjellin vetëm ujë…
Sjellin paqe.
Sjellin kujtime.
Sjellin një dorë të padukshme
që të përkëdhel ballin
dhe të thotë:
Qëndro…
edhe kjo ditë
do të lulëzojë.