Aferdita Mero-Drita pas heshtjes

𝐏𝐒𝐄 𝐄 𝐒𝐇𝐊𝐑𝐔𝐀𝐉 𝐊Ë𝐓Ë 𝐏𝐎𝐄𝐙𝐈

Sot, në spitalin onkologjik, kur dëgjova se gjithçka ishte mirë, pa limfonodula, pa lezione dhe pa ato hije që dikur më trembnin, ndjeva sikur shpirti im mori përsëri frymë.
Dhe mendimi i parë nuk ishte vetëm për veten time.
Mendova për gratë që sot janë aty ku unë kam qenë. Për ato që presin një rezultat, për ato që kanë frikë, për ato që ndoshta sonte po qajnë fshehurazi.
Prandaj po e ndaj këtë gëzim me to.
Nuk e shkruaj si një grua që harron sa e vështirë është kjo betejë. E shkruaj si Aferdita, një grua që e ka përjetuar nga afër dhe që beson se, krahas mjekimit dhe kujdesit mjekësor, besimi tek Zoti,forca e brendshme dhe pozitiviteti mund të bëhen një mbështetje e fuqishme për shpirtin.

𝐃𝐑𝐈𝐓𝐀 𝐏𝐀𝐒 𝐇𝐄𝐒𝐇𝐓𝐉𝐄𝐒

Sot mora një lajm
që shpirti im e priti
me durimin e një drite
që nuk u shua kurrë.

Gjoksi im heshti para ekranit,
barku im nuk mbajti më hije,
asnjë limfonodul,
asnjë lezion…
vetëm një qetësi e bardhë
që më hyri thellë në zemër.

Dhe unë qesha…

Jo sepse harrova
netët e vështira,
frikën që troket pa leje,
lotin që bie në heshtje
dhe pyetjen:
Sa larg është drita?

Sot e di.

Drita ishte aty
edhe kur unë nuk e shihja.

Ishte Zoti,
që më mbajti dorën
kur duart e mia u lodhën.

Ishte besimi,
që nuk më la të bie
në humnerën e frikës.

Ishte forca ime e brendshme,
ajo grua brenda meje
që edhe kur trupi u drodh,
shpirti i tha:
Jo. Unë ende kam dritë.

Dhe sot,
nëse një grua po e lexon këtë
me një zemër të trembur,
dua t’i them:

Mos e ler frikën
të të tregojë fundin
kur ende je duke shkruar historinë.

Qaj, nëse duhet…
por pastaj ngrihu.

Lutu.
Beso.
Mbaje fort shpresën
si një flakë të vogël në duar
dhe mos e ler erën
ta shuajë.

Sepse shërimi nuk është vetëm
kur trupi fillon të pastrohet nga sëmundja;
është edhe kur shpirti
fillon të pastrohet nga frika.

Unë nuk them
se rruga është gjithmonë e lehtë.

Por them se
njeriu ka më shumë forcë
nga sa mendon,
dhe Zoti është më i madh
nga sa mund ta imagjinojë zemra.

Sot nuk festoj vetëm
një rezultat të mirë.

Festoj jetën.

Festoj besimin.

Festoj një grua
që nuk u dorëzua.

Dhe nga kjo dritë që sot
më mbush kraharorin,
po u dërgoj një rreze
atyre që ende janë në betejë:

Mos e humbni shpresën.
Një ditë, edhe zemra juaj
mund të mësojë përsëri
si të qeshë.

Sot, imja qeshi.
Dhe unë e lash
të qeshte sa të donte.

Aferdita Mero Tiranë e Premte 25 Shtator 2026