Jam shqiponjë me kraharor të çjerrë,
me tëmtha zbrazur nëpër erë,
me retinë të krisur nga kërcëllimat,
buzët përgjakur, nga vetëtimat.
Qirinj të lodhur, si murgj të mjerë,
ndizen e fiken heshtur, nëpër terr.
Të lutem, më jep një rreze ,o diell,
të ndez yjet e shpirtit, që s’kanë qiell.
Dhe ti, moj hënë, këndomë një ninullë,
në djepin hënor, foshnjë më përkund,
zotat të zbresin nga qielli, për mua,
se jam perëndi tokësore, me emrin grua.
Të lutem Afërditë, në gjirin tënd më merr,
mbi vrerin vrastarar,pjalmin çudibërës më shtjer,
të dehet buza e mardhur nëpër brymë,
t’i rrëzojë piskamat me fërtymë.
O shi qiellor, mos e laj gjakun tim,
o erë dimërore,mos e thaj me thëllim!
Se shushurimën e dashurisë kam në gjak,
simfoni jete rrjedh, nga trupi im i lashtë.
Thërrmijë shpirti, në mbetsha mbi gjethe,
syth dashurie,do të çel në hojet e prehjes.
Që t’i shërbej sërish bukurisë dhe dashurisë,
se jam palca në eshtrat e gjithësisë.