Në terrinën e thellë brenda vetes
Shoh pjesëza të vetes tek shpërbëhen,
Rrugë të huaja
Pa gjuhë,
Pa idenditet
Janë me kthesa të pafundme
Pa dritë,
Nën kriza
Lakuriqe,
Ku hapësirat janë të tejngopura anonimësh
Dhe maskat dalngadalë aty fillojnë të bien
Para të vërtetash që kurrë s’kanë guxuar të flasin trimërisht
Ku shoh që të gjitha mendimet janë në sipërfaqe të vertetash
Si flluska të vetëdijes
Me zemërimin që do të shpërthejë pa drojë
Ku ndjesia e humbjes
Është e gjallë
Veshur në kostume hipokrite,
Shoh mijëra skena që gërthasin
Ku jehona e tyre më shemb
Në shkretëtira të formuara nga thërrmija pasqyrash të thyera të vetvetes,
Hija ime eshte e gjatë
Deformuar nën pikpyetjen
Kush jam unë?
A jam mjaftueshëm që të gërthas pa frikē?
Apo qartësitë s’jan mjaftueshem që të duken
Ku ndjej që largësitë rriten sa më shumë
Dhe heshtjet vishen si një gunë,
Dhe ulem kruspull në vetminë e shenjtë
Që t’a puth me dashuri.