Në një cep të shpirtit
strehova vuajtjen,
ditës mos t’ia prish gëzimin,
në një skutë të vuajtjes,
i bëra vend dritës
që ditës mos t’ia prish shkëlqimin.
Në një cep të humbur
strehova urrejtjen,
që jetës mos t’ia prish kuptimin,
në një cep të urrejtjes
i bëra vend dashurisë,
që jetës t’ia shtoj ëndërrimin.
Në një cep të kohës
strehova ditët
që jetën ta zgjas,ta zgjas pambarim,
në një cep të ditëve
strehova harenë
që njerëzit të jetojnë
në mirëkuptim.
Në një cep të natës
strehova ëndrrat,
të bukura,shpresëdhënëse
plot mirësi,
në një cep të ëndrrës
strehova paqen
që mendjet të përzënë
të padëshiruarën djallëzi.
Në një cep të zemrës
e strehova fjalën,
atë më të bukurën që të fal shërim,
në një skutë diku
strehova të ligën
që shpirtrat njerëzorë
mos të njohin lëndim.