Kam gjysëm shekulli
që numëroj rrugët,
me ballin e Himalajës…
Dhe mënd e miia, nuk zun mënd.
Ende kërkoj shtëllungët,
t’i bëj çorape dajës.
Por dajua im, ka vdekur,
prandaj nuk i zbres majës.
Qafën thyefsh, Elham Pasha,
i dëgjua nëpër dete.
Harroje dajon dhe duart e tua,
mbërthyr në hekur !
I gjeta shtëllungët
dhe fijen e pa prekur.
Majën e fillit do e mar me vete …
Dhe kur ,të kthehem,
dajës ,do i bëj gjyqin e dytë…
– Ku i ke fshehur, sytë?
Kur të kthehem, do të rrëfehem…
Doshta ,mënd e mia,
duhen për cdo rrugë!