Një dorë e padukshme vizaton në qiell,
mbi pëlhurën e kaltër, me penel të artë,
shpërndan thërrime drite, si yje në diell,
pastaj hap horizonte të gjëra pa anë.
Disa forma të bardha i hedh ngadalë,
si re prej pambuku që enden në erë,
njërën e thellon me një ngjyrë të rrallë,
dhe hijet mbi to i derdh, si një gotë verë.
Kur muzgu afrohet, pëlhurën e nxin,
me furçën e natës e prek dalëngadalë,
ca pika të arta mbi të stolis me nxitim,
dhe Hënës i vendos kurorë të rrallë.
Unë rri dhe vëzhgoj, pa thënë asnjë fjalë,
si ndryshon çdo çast kjo pikturë pa mbarim,
qielli ndërron ngjyra, i butë si kristal,
dhe unë në çdo ngjyrë, gjej nga një përjetim.
Ndoshta qielli s’është veç kaltërsi,
por një tabllo që koha vetë e pikturon,
ku çdo agim sjell një tjetër bukuri,
e çdo muzg një ëndërr që natën kurorëzon.