Një ditë,dy vëllezër u nisën për në mal për të prerë dru.
Para se të largoheshin babai u tha:
-Ecni ju përpara ,se pas pak do t’u vij dhe unë.
Ku dolën mbi fshat,para tyre u hapën dy rrugë.Njëra kalonte buzë përroit,ndërsa tjetra ngjitej për rrahishtë.Njëri kënbëngulte të ndiqnin rrugën e përroit,kurse tjetri rrugën e rrahishtes.Asnjëri nuk pranonte t’i lëshonte rrugë tjetrit.
Fjalët u kthyen në shtyrje.Të dy mbetën për orë të tëra duke u përplasur e duke kundërshtuar njëri- tjetrin, pa bërë asnjë hap drejt malit.
Pas disa orësh mbërriti babai.Kur i pa djemt ende duke u shtyrë,u zemërua.
Ngriti bastunin lart dhe ushtoi me një britmë të fuqishme:
-Nga përroi !
Britma e tij i preu menjëherë kundërshtimet.
Vëllezërit ndalen së shtyri dhe,pa thënë asnjë fjalë,morën rrugën e përroit.
TAKIM PËRTEJ KOHËS
Malli më mbyti në netët pa zë,
babai më thërret nga kujtesa e largët,
nëna më vjen si dritë mbi prag,
e zemra pyet :a do të takohemi përsëri?
Koha i mori duart tuaja,prej duarve të mia,
por jo gjurmët që latë në shpirt;
se dashuria nuk njeh varre as largësi,
ajo jeton atje ku koha humb fuqinë.
Ndoshta një ditë,përtej kësaj bote,
do të hapet një derë pa mbyllje,
dhe unë do t’u përqafoj sërish,
pa mall,pa lot ,pa frikë nga ndarja.
Deri atëherë,ju mbaj në zemër,
si dy yje që nuk perëndojnë kurrë,
sepse prindi nuk vdes në shpirtin e fëmijes-
ai bëhet dritë që e udhëheq përjetësisht.