Sot dua të dal
nga heshtja e ditëve të rënda
dhe t’i them jetës:
Eja!
Mos u tremb
se nuk të pres më
me duar të mbledhura
dhe me sytë nga toka.
Kam ardhur të të takoj
me fytyrën drejt diellit,
edhe nëse retë
kanë vendosur të më shoqërojnë.
Le të ngrihet deti…
Le të bëhen dallgët
sa një mal
dhe era të më trazojë flokët.
Unë do të jem aty,
duke qeshur me erën,
duke i thënë detit:
Më provo!
Kam mësuar të mos e humbas veten
sa herë që bota tundet.
Nuk dua një jetë
pa stuhi.
Dua një zemër
që nuk harron të rrahë
kur dëgjon bubullimën.
Dua një shpirt
që di të gjejë një këngë
edhe në mes të shiut.
Dua të shoh
një lule të vogël
që çel pranë një muri të lagur
dhe të kuptoj
se jeta nuk dorëzohet lehtë.
Sa shumë dallgë
kanë kaluar mbi mua…
Disa më kanë lodhur,
disa më kanë rrëzuar,
disa më kanë lënë
të heshtur për gjatë.
Por asnjëra
nuk arriti të më merrte
atë dritë të vogël
që kam ruajtur
thellë në shpirt.
Dhe sot
dua ta nxjerr në dritë.
Ta lë të më ndriçojë fytyrën.
Ta lë buzëqeshjen
të më kthehet në sy,
në zë,
në çdo hap.
Sepse nuk dua
të pres që gjithçka të bëhet mirë
për të qenë e lumtur.
Dua të jem mirë
edhe gjatë rrugës.
Edhe kur më lag shiu.
Edhe kur këpucët
më rëndohen nga balta.
Edhe kur rruga
nuk më tregon
ku do të më çojë.
Unë do të ec.
Do të ndalem ndonjëherë,
do të marr frymë,
do të shikoj qiellin
dhe pastaj
do të vazhdoj.
Ndoshta kështu është jeta…
Një det i madh
ku nuk mund të zgjedhim
sa të larta do të jenë dallgët,
por mund të zgjedhim
si do t’i presim.
Unë?
Do t’i pres
me zemrën hapur.
Me duart drejt erës.
Me shpirtin plot dritë.
Dhe nëse një dallgë
më çon larg bregut,
do të mësoj
të notoj më mirë.
Nëse një stuhi
ma mbulon diellin,
do ta mbaj mend
se dielli është ende aty,
diku pas reve.
Dhe kur të hapet qielli,
nuk do të pyes
sa gjatë zgjati shiu.
Do të buzëqesh.
Do të marr në sy
atë copëzën e kaltër
që shfaqet mes reve
dhe do t’i them vetes:
Ja ku është!
Jeta.
Ende këtu.
Ende e bukur.
Ende duke më thirrur
të jetoj.
Prandaj,
le të vijë çfarë të vijë…
Dallgë,
erë,
shi,
stuhi…
Unë nuk do t’ia dorëzoj
buzëqeshjen time
asnjërës prej tyre.
Sepse zemra ime
nuk ka lindur
vetëm për ditët e qeta.
Ajo ka mësuar
të këndojë edhe në dallgë.
Dhe shpirti im…
ah, shpirti im,
do të vazhdojë të buzëqeshë,
sa herë që jeta
të më thotë:
..Shiko sa e madhe është vala!..
Unë do t’i përgjigjem:
Po…
por shiko sa i madh
është shpirti im.