Sot i dënuen burrat që lirinë e kërkuan,
e që për Kosovën para flamurit u betuan,
kur qielli digjej flakë e shtëpitë po shkrumboheshin,
ata dolën përpara, kur të tjerët strukeshin.
Me gjoks përballë plumbit, me zemër si shkamb,
e mbrojtën tokën nanë, pëllambë mbi pëllambë,
dhe sot, për atë terr që me gjak e ndriçuan,
n’kafaz padrejtësisht si fajtorë i gjykuan.
Oj Europë, ku mbeti fjala që dikur na e dhe?
Ku mbeti drejtësia kur Kosovën n’zjarr e pe?
A t’u shue kujtesa nën pluhunin e kancelarive,
apo u shit e vërteta n’tregun e shkijeve?
Mos i mbaj n’pranga ata që zinxhirët i këputën,
mos i quaj kriminelë ata që robninë e mundën,
se po t’mos ishin ata n’ditët e zisë,
s’do ta shihje Kosovën sot n’agimin e lirisë.
Ti mundesh me mbyllë dyer, e me ndërtu mure me hekura,
mundesh me i shti vesht n’lesh nëpër procedura,
por zani i atyne që ranë ka me jehue mbi çdo prag…
SE S’MUNESH ME E MSHEL N’HAGË
LIRIN QË U FITUE ME GJAK!