Në vendin ku nuk zgjohet mëngjesi
hapat e mia thyen heshtjen
me vete kisha tre lule
dhe shpirtin që grindej me pyetjet..
Për motrën e bukur si hëna
për dy të mirët vëllezërit e mi
një hije mizore,e frikshme
përsëriti të njëjtin dënim
Në të pesëdhjetat hapat i ndalën
pyeta, çfarë ndodh?! – pse kaq herët?!
Por pyetjet më ngelën jetime
dhe lotët, erërat mi terën
Mbi mermer shtrova petalet
erdhi rrezja e artë
dhuroi dritën
sytë panë lartë në qiell
tre shpirtra që fluturojnë lirshëm