S’dua të zvarritem pas zjarr të dashurisë,
as të jetoj veç për një gëzim që ajo fal.
Të doja kaq shumë, por lulja e lumturisë
u zhduk si këngë në erë, si buzëqeshje mbi valë.
Kur shikoj si pena mbi letrën me vija
lë njolla boje, sikur bën lojë.
Ç’rëndësi kanë mendimet e mia,
mjafton ç’ka arrij të them me gojë.
S’dua të jetoj pas ngurimit të parë,
as të ndjek dëshirën e hershme që shkon.
Rruga e jetës me një lule dredhke të tharë,
prej nga aroma e ndjenjës tënde më s’buron.