Ka ditë kur njeriu nuk ka nevojë të kërkojë asgjë.
As pasuri.
As lavdi.
As duartrokitje.
As premtime për një të nesërme të përsosur.
Mjafton të marrë frymë.
Të hapë sytë në mëngjes dhe të shohë dritën që hyn nëpër perde. Të dëgjojë zërin e vet në heshtjen e shtëpisë. Të ndiejë erën e një luleje, ngrohtësinë e diellit mbi fytyrë, një dorë që të përshëndet, një fjalë të mirë që vjen papritur.
Dhe atëherë kupton se jeta nuk është ajo që na ndodh gjithmonë.
𝐉𝐞𝐭𝐚 ë𝐬𝐡𝐭ë 𝐞𝐝𝐡𝐞 𝐟𝐚𝐤𝐭𝐢 𝐪ë, 𝐩𝐚𝐬 𝐠𝐣𝐢𝐭𝐡ç𝐤𝐚𝐣𝐞 𝐪ë 𝐧𝐚 𝐤𝐚 𝐧𝐝𝐨𝐝𝐡𝐮𝐫, 𝐧𝐞 𝐣𝐞𝐦𝐢 𝐞𝐧𝐝𝐞 𝐤ë𝐭𝐮.
Kam njohur ditë që më kanë ardhur si stuhi.
Kam njohur edhe heshtje që kanë bërë më shumë zhurmë se çdo britmë.
Kam humbur njerëz, kam humbur iluzione, kam parë dyer që janë mbyllur para syve të mi dhe rrugë që dikur i besoja të hapura përgjithmonë.
Por jeta ka një mënyrë të çuditshme për të na mësuar të ecim edhe kur nuk e dimë se ku do të na çojë rruga.
Ndonjëherë na rrëzon.
Ndonjëherë na lë vetëm.
Ndonjëherë na detyron të mbledhim copat tona në heshtje dhe të fillojmë përsëri.
Dhe pikërisht aty, në ato çaste kur mendon se nuk ke më fuqi, zbulon diçka të jashtëzakonshme:
𝐞𝐧𝐝𝐞 𝐦𝐞𝐫𝐫 𝐟𝐫𝐲𝐦ë.
𝐄𝐧𝐝𝐞 𝐦𝐮𝐧𝐝 𝐭ë 𝐝𝐮𝐚.
𝐄𝐧𝐝𝐞 𝐦𝐮𝐧𝐝 𝐭ë 𝐬𝐡𝐤𝐫𝐮𝐚𝐬𝐡.
𝐄𝐧𝐝𝐞 𝐦𝐮𝐧𝐝 𝐭ë 𝐪𝐞𝐬𝐡𝐞𝐬𝐡.
Ende mund të mahnitesh nga një perëndim dielli.
Ende mund të dëgjosh një këngë dhe të të dridhet shpirti.
Ende mund të presësh një mëngjes të ri.
𝐐𝐟𝐚𝐫ë 𝐩𝐚𝐬𝐮𝐫𝐢𝐞 ë𝐬𝐡𝐭ë 𝐤𝐣𝐨!
Sa herë e kemi quajtur të zakonshme atë që në të vërtetë është mrekulli?
Një frymëmarrje.
Një rrahje zemre.
Një ditë më shumë.
Një mundësi tjetër për të thënë “të dua”.
Një mundësi tjetër për të falur.
Një mundësi tjetër për të bërë mirë.
Një mundësi tjetër për të parë qiellin.
Dhe sot nuk dua të numëroj çfarë më mungon.
𝐃𝐮𝐚 𝐭ë 𝐧𝐮𝐦ë𝐫𝐨𝐣 𝐜̧𝐟𝐚𝐫ë 𝐤𝐚𝐦.
Kam kujtime.
Kam fjalë.
Kam njerëz që i kam dashur dhe që ende jetojnë brenda meje.
Kam plagë që më kanë mësuar të mos gjykoj lehtë dhimbjen e askujt.
Kam heshtje që më kanë mësuar të dëgjoj.
Kam rrëzime që më kanë mësuar të ngrihem.
Kam vite mbi supe, por edhe dritë në sy.
Dhe mbi të gjitha—
𝐤𝐚𝐦 𝐞𝐧𝐝𝐞 𝐣𝐞𝐭ë.
Prandaj sot nuk dua t’i kërkoj Zotit të ma bëjë rrugën pa gurë.
Dua vetëm të më japë forcën për t’i kapërcyer.
Nuk dua një jetë pa stuhi.
𝐃𝐮𝐚 𝐧𝐣ë 𝐳𝐞𝐦ë𝐫 𝐪ë 𝐭ë 𝐦𝐨𝐬 𝐡𝐚𝐫𝐫𝐨𝐣ë 𝐝𝐢𝐞𝐥𝐥𝐢𝐧 𝐞𝐝𝐡𝐞 𝐤𝐮𝐫 𝐪𝐢𝐞𝐥𝐥𝐢 𝐧𝐱𝐢𝐡𝐞𝐭.
𝐃𝐮𝐚 𝐭ë 𝐣𝐞𝐭𝐨𝐣 𝐯ë𝐫𝐭𝐞𝐭ë.
Të ndiej.
Të dua.
Të krijoj.
Të fal.
Të shkruaj edhe disa vargje që ndoshta do të mbeten diku, në një zemër që nuk e njoh.
Dhe kur një ditë të kthehem pas e të shoh gjithë rrugën që kam bërë, nuk dua të pyes veten pse nuk ishte gjithçka e lehtë.
Dua të them:
𝐈𝐚 𝐯𝐥𝐞𝐣𝐭𝐢.
Sepse edhe nata kishte mëngjesin e saj.
Edhe loti kishte një arsye për të rënë.
Edhe dhimbja, pa e ditur unë, po më mësonte një gjuhë të re të jetës.
Dhe nëse sot jam ende këtu, me zemrën që rreh, me shpirtin që ende kërkon bukurinë, me fjalët që ende më lindin në mendje dhe me sytë që ende dinë të shohin dritën—
atëherë kam mjaftueshëm arsye për të qenë mirënjohëse.
Nuk kam nevojë për shumë fjalë.
Vetëm ngre sytë nga qielli dhe them:
𝐅𝐚𝐥𝐞𝐦𝐢𝐧𝐝𝐞𝐫𝐢𝐭, 𝐙𝐨𝐭, 𝐪ë 𝐦ë 𝐝𝐡𝐞 𝐣𝐞𝐭ë.
Dhe ndoshta kjo është lutja më e thjeshtë që kam bërë ndonjëherë.
𝐏𝐨𝐫 𝐞𝐝𝐡𝐞 𝐦ë 𝐞 𝐦𝐚𝐝𝐡𝐣𝐚.
Sepse për sa kohë jetoj,
𝐞𝐧𝐝𝐞 𝐤𝐚𝐦 𝐦𝐮𝐧𝐝ë𝐬𝐢 𝐭𝐚 𝐝𝐮𝐚 𝐣𝐞𝐭ë𝐧.