Bija e nanës, thoshte ajo,
kur më shihte me sytë plot dritë,
“ti je pjesa e zemrës sime,
je lutja që bëj çdo ditë.”
Më rriti me duar të lodhura,
me dashni që s’njeh kufi,
kur bota m’u bë e rëndë,
nanën e gjeta pranë në çdo stuhi.
Ajo s’më pyeti sa herë rashë,
as sa plagë mbajta në shpirt,
veç më tha: “Çohu, moj bijë,
se ti je e fortë, mos u mërzit.”
E kur larg më çoi mërgimi,
malli na u bë udhë e gjatë,
por zëri i nanës në telefon
më dukej sikur më përqafonte prapë.
Unë jam bija e nanës,
dhe kjo është pasuria ime,
se para se të jem e kujtdo,
jam një copëz e zemrës së saj.
Nëse një ditë më pyesin
çka është dashnia pa kushte,
s’kam nevojë për shumë fjalë—
do të them: NANA IME.
E nëse më mbetet veç një lutje
për krejt jetën që kam përpara,
është kjo: o Zot, ruaje nanën,
se unë pa të jam veç gjysmë e gjallë.
Bija e nanës…
një emër i vogël në gojë,
por një botë e tërë në zemër,
që vetëm një nënë di ta thotë.