Deti më njeh
nga kripa që më mbetet në duar.
Nuk më pyet
ku kam qenë.
Më kthen vetëm
atë vajzën e vogël
që flinte me përrallën e nënës
nën qepalla.
Që atëherë
fëmijëria ime
ka humbur një këpucë
dhe endet ende
nëpër breg.
Sonte hëna
ka harruar një monedhë
mbi ujë.
E shoh
dhe qesh.
Deti e merr
dhe qan.
Nuk e di
nëse loti është i tij
apo imi
që më është kthyer
me dallgën.
Eci mbi breg
dhe gjurmët e mia
zhbëhen pas meje.
Kështu më pëlqen.
Vetëm një shkumë e bardhë
që më prek kyçet
dhe largohet
pa më pyetur
nëse jam gati.
I kam lënë detit
disa fjalë
që nuk guxuan të bëhen zë.
Ai nuk m’i ktheu.
M’i solli
të shkrira në valë,
me një dritë të vogël
brenda.
Ndoshta kështu
përgjigjet jeta:
jo me fjalë,
por me diçka
që të lag
pa të prekur.
Era kalon nëpër flokët e mi
si një dorë
që ka harruar një përkëdhelje.
Dhe nata
hap ngadalë
sytë e saj të zinj.
Unë rri.
Nuk kërkoj më breg.
Ka udhëtime
që nuk bëhen për të mbërritur.
Bëhen
që të kuptosh
sa larg mund të shkosh
duke mbetur
e njëjta grua.
Prandaj jam det.
Qesh
aty ku më thyhen valët.
Qaj
aty ku askush nuk më sheh.
Dhe mbaj në thellësi
një dritë të vogël
që nuk di të mbytet.
Ndoshta kjo jam:
një grua
me detin brenda.