Ti nuk je vetëm në këtë botë ku zhurma të vret ëndrrën
Në zemrën tënde mbërthyer rri dashuria si stoli e shekujve në pritje
Hapen sa e sa dritare në sytë e tu, tek i buzëqeshin diellit
Lulëzojnë mijëra lule pranvere me shpresën se pranvera do të rilindë
Diku atje ku fryma jote, edhe kur ndalet, ringjall tokën
Dheun e kthen në lëndina dhe lëndinat në përjetësi
Në gjakun tënd pulsojnë damarë qëndrese ndaj asaj që vesh botën
Një boshllëk ku ti godet për rizgjim dashurie
Aty ku harresa bëhet plagë që vret
Pikërisht aty jeton një molekulë e jotja që shumohet në miliona dashuri
Dhe botën nga asgjë e kthen në gjithçka
Qoftë edhe për një çast