Kur qielli vishet paksa gri
dhe mëngjeset sjellin fllade të freskëta,
kur gjethet, të kuqërremta e të arta,
shkëputen nga pemët
dhe bien ngadalë mbi rrugët e qytetit.
Nuk më trishton rënia e tyre.
Përkundrazi…
më duket sikur çdo gjethe që bie
i hap pemës një vend për një pranverë të re.
Njerëzit dalin përsëri nëpër rrugë,
secili me nxitimin e vet,
me punët, ëndrrat, takimet,
pas ditëve të gjata të pushimeve.
Dhe qyteti zgjohet.
Fëmijët nisin shkollën,
me çanta mbi shpinë
dhe botë të tëra brenda syve.
Edhe unë nis një tjetër vit—
një vit teokratik,
pranë motrave e vëllezërve,
me fjalën, besimin dhe dashurinë
që më mbajnë gjallë shpirtin.
Por vjeshta ka edhe një sekret
që vetëm unë e di…
Ajo zgjon muzën time.
Më sjell fjalë
kur të tjerët shohin vetëm gjethe.
Më sjell vargje
kur qielli mbulohet me re.
Më ndez një dritë brenda vetes
pikërisht atëherë
kur ditët fillojnë të shkurtohen.
Dhe unë shkruaj…
Shkruaj për gjethet që bien,
për qiellin që hesht,
për flladin që prek fytyrën time,
për njerëzit që ecin,
për fëmijët që nisin udhën e tyre,
për motrat e vëllezërit
që më shoqërojnë në një tjetër vit.
Shkruaj sepse vjeshta
më kujton se asgjë nuk mbaron
vetëm sepse diçka bie.
Ndonjëherë,
rënia është thjesht
mënyra e natyrës
për t’i bërë vend një fillimi.
Prandaj të dua, vjeshtë…
Me ngjyrat e tua të kuqërremta,
me qiellin tënd gri,
me mëngjeset e tua të freskëta
dhe me gjethet që vallëzojnë në erë.
Të dua
sepse kur ti vjen,
në mua zgjohet fjala.
Dhe muza ime,
sikur të ketë pritur gjithë verën,
ulet pranë meje
dhe më pëshpërit:
….Shkruaj, Dita…
kemi ende kaq shumë për të thënë..