Rrezet e diellit pushojnë në sy,
në pritjen e ëmbël të trupit njerëzor.
Magjia e universit rilind aty,
në rrënjët e fillimit
të rendit botëror.
Hëna, si nënë, zbret mbi këtë pritje,
me yje të artë qendisur nëpër natë,
një shpirt i ri troket në heshtje,
si një ëndërr që vjen nga përjetësia,
për t’i dhënë botës një dritë të artë.
Në frymëmarrjen e saj për dy,
në dy zemra, ku ritmi bëhet një,
nën lëkurën që çahet si toka pa ujë,
drita e shenjtë zbut dhimbjet pa bujë.
Nata vesh yjet si kurorë,
hëna përkulet mbi një ëndërr të artë,
engjëjt pëshpërisin një këngë në qiell,
ndërsa një shpirt i ri troket në dritë,
frymen e dashurisë e kthen jetë.