Në Drenicë u rrit një trim,
me guxim në zemër, me lirinë në sy,
Kadri Karaçica e kishte emrin,
dhe Kosovën e deshi më shumë se veten e tij
.
Ai shkoi rrugës së dëshmorëve,
me një amanet të madh në gji,
ta shohë një ditë Kosovën të lirë,
edhe nëse atë ditë s’do ta shihte me sy.
Mbeti pas një grua,
me zemrën e copëtuar në heshtje,
me fëmijët për dore,
dhe me një mal të tërë mbi supe.
Por ajo nuk u dorëzua…
lotët i fshehu pas buzëqeshjes,
u bë nënë, u bë baba,
u bë forcë për fëmijët e saj.
Ajo është heroina që ecën mes nesh,
me plagën që koha s’ia shëroi,
por dhimbjen e saj e bëri zë,
që askush të mos harrojë.
Zëri i saj dëgjohet larg,
në çdo vend ku kërkohet një emër,
për ata që ende mungojnë,
për ata që presin një derë të hapet,
një lajm të vijë,
një nënë të dëgjojë:
“E gjetëm…”
Ajo nuk kërkon vetëm për vete,
se dhimbja e saj u bë dhimbje e Kosovës,
ajo flet për mijëra zemra,
që ende presin bijtë e tyre
në rrugët e kujtesës.
Kadri,pusho në tokën e Drenicës,
por emri yt nuk u varros me ty,
sepse pas teje mbeti një grua
që e mbajti gjallë amanetin,
dhe fëmijë që mbajnë mbi supe
emrin e babait të tyre.
E ajo grua…
nuk është vetëm bashkëshortja e një dëshmori,
është dëshmi se një nënë
mund të qajë pa u dorëzuar,
të vuajë pa u thyer,
të humbasë një dashuri,
por të fitojë forcën
për të kërkuar drejtësi për të gjithë.
Kadriu ra dëshmorë për Kosovën,
ajo mbeti të jetojë për Kosovën.
Ai la pas një emër,
ajo la pas një zë.
Dhe sa të ketë një të pagjetur
që pret të kthehet në shtëpi,
zëri i saj do të dëgjohet:
“Mos i harroni të pagjeturit,
se një familje ende pret…
dhe Kosova nuk mund të jetë e qetë
derisa një nënë ende pyet:
Ku është biri im?”