E mora mallin diku e fsheha,
thellë në zemër, në një qoshe të ngushtë.
Që mos ta shihte dot njeri,
se ishte peshë që se mbante askush.
Në sytë e mi lotët rridhnin,
si lumë i fshehtë që buron në heshtje.
Dhe nëpër lotët buzëqeshja,
Sa e pa kripë ishte gënjeshtra.
Veç shpirti im e dinte mallin,
në vend të huaj ,ku vitet shkuan.
Në udhë të harruara, në rrugë të panjohura,
por ecëm kokën lart ,jo kurrë s’u dorëzuam.
Shqipëria ime ,ty të qofsha falë,
asnjë vend i botës, s’ma shuan dot k’të mall.
Në çdo gur e fushë ,në çdo mal dhe breg,
ti je më e shtrenjta ,asnjë dot ty s’ta hedh.
Se ky mall që ndjej ,është rrënjë në shpirtin tim.
Një lidhje e pashkëputur ,një zjarr që s’ka mbarim
Kur larg jam prej teje ,ndjej valën më thërret.
Shqipëria ime ,je vendi ku shpirti gjen jetë.