Në pyll të jetoja…
Pranë një kroi
që do të rridhte
si një këngë e lashtë
nga zemra e malit.
Në mëngjes,
mjegulla do të zbriste mbi pemë
si një nuse e bardhë,
duke fshehur në vellon e saj
sekretet e natës.
Do të përkulesha mbi ujë
dhe do të pija
nga pëllëmbët e mia
ftohtësinë e burimit,
atë ujë të kthjellët
që duket sikur
ka kaluar nëpër damarët e tokës
para se të mbërrinte tek unë.
Mbi degë,
zogjtë do të zgjonin agimin.
Çicerimat e tyre
do të ishin kambanat e pyllit,
dhe dielli,
një flori i imët,
do të derdhej ngadalë
mbi gjethe.
Do t’i prisja zogjtë
me duart e hapura.
Ata do të zbrisnin mbi to
si grimca muzike,
do të merrnin ushqimin
dhe do të më linin në pëllëmbë
një copëz besimi.
Do të mblidhja lule…
Lule që do të mbanin në petale
aromën e shiut,
ngjyrat e agimit
dhe kujtimet e diellit.
Do të gatuaja me bimët e pyllit,
me trumzë, me nenexhik,
me erën e tokës së lagur
dhe me atë shije të gjelbër
që vetëm natyra di ta ruajë.
Do të flija
me dritaren hapur
dhe nata do të hynte në dhomë
me hapa të butë.
Hëna do të varej
si një llambë e argjendtë
mes degëve,
ndërsa yjet
do të mbillnin dritë
në errësirën e qiellit.
Dhe në agim…
Do të zgjohesha
nën çicerimat e zogjve,
sikur pylli
të më thërriste me mijëra zëra:
— Zgjohu,
dita ka ardhur!
Do të merrja fletoren
dhe do të ulesha
nën degët e një peme plakë.
Ajo do të më jepte hijen,
unë do t’i jepja vargjet.
Dhe do të shkruaja…
Do t’i shkruaja erës,
që nuk di të qëndrojë askund.
Do t’i shkruaja gjethes,
që lind e gjelbër
dhe bie e artë.
Do t’i shkruaja kroit,
që ikën gjithë jetën
dhe prapë
nuk largohet kurrë nga burimi.
Do të ecja nëpër korie,
ku drita do të thyhej
në mijëra copa mbi bar,
dhe monopatet
do të më çonin
aty ku nuk shkojnë hartat.
Ndonjëherë
do të humbisja rrugën…
Por nuk do të trembesha.
Sepse në pyll
edhe humbja
është një mënyrë
për të gjetur veten.
Dhe kur mbrëmja
të mbyllte sytë e ditës,
do të kthehesha pranë kroit.
Do të ulesha mbi një gur
dhe do të dëgjoja ujin.
Ai do të më fliste
me gjuhën e tij të tejdukshme,
pa asnjë fjalë.
Atëherë do ta kuptoja:
Nuk paskam dashur
të jetoja në pyll.
Kam dashur
të jetoja
si pylli…..
pa zhurmë,
pa maska,
me rrënjë në tokë
dhe me duart
gjithmonë të hapura
drejt dritës.