U mplakën rrugët,
u tret mosha e parë;
s’ka më fëmijë lozonjarë
që t’i shkelin,
e në lojëra t’i përkëdhelin.
Ka gurë të ngulur
thellë në dhé,
rrënoja epokash,
dëshmitarë të një kohe të re.
Ka vite që pendohen
kur ecin,
të mësuara me mungesën;
hi të plakur ndër votra,
zjarre që i ndez
një fije shkrepsje.
U plakën kohët
e s’njihen më.
Ditët s’ia përcjellin kujtimet
njëra-tjetrës;
humbin gjurmët pa zë.
Mblidhen ditët
që i ndjek me sy,
kohët që të humbasin.
Pendohen vitet që u larguan
një nga një,
afrohen dhe për ty flasin.