Sonte u zgjova papritur.
Nuk më zgjoi ndonjë ëndërr, as ndonjë zhurmë e natës.
Më zgjoi një aromë.
Një aromë e zakonshme për botën, por jo për mua.
Ajo erdhi lehtë, si një frymëmarrje e humbur në errësirë, dhe u ndal mbi mua.
Në fillim nuk e kuptova.
Mora frymë edhe një herë.
Pastaj edhe një tjetër.
Dhe zemra ime u drodh.
Sepse e njoha.
O Zot, si e njoha…
Mes gjithë aromave që kam nuhatur në jetë, mes gjithë njerëzve që kam takuar, mes gjithë viteve që kanë kaluar, unë e njoha menjëherë.
Si mundi shpirti im ta mbante mend?
Si mundi trupi im të mos e harronte?
Si mundi koha të marrë kaq shumë gjëra, e të mos marrë këtë?
Rrija ulur në errësirë dhe qaja.
Jo për aromën.
Por për kujtimin që ajo solli me vete.
Sepse në atë çast nuk ishte më një aromë.
Ishin duart.
Ishin përqafimet.
Ishin ditët.
Ishin netët.
Ishin ëndrrat që dikur i quanim jetë.
Dhe papritur kuptova se kujtesa nuk jeton vetëm në mendje.
Ajo fshihet në lëkurë.
Në frymëmarrje.
Në ato vende të shpirtit ku koha nuk arrin të hyjë.
Kam menduar shpesh se njeriu harron.
Kam besuar se vitet e bëjnë punën e tyre.
Kam besuar se dhimbjet plaken.
Por sonte e kuptova se disa dashuri nuk plaken kurrë.
Ato vetëm heshtin.
Fshihen.
Presin.
Dhe një natë të vetme, kur ti mendon se gjithçka ka mbaruar,
kthehen në formën më të pamundur.
Jo si zë.
Jo si fytyrë.
Jo si kujtim.
Por si aromë.
Dhe ti rri aty, në mes të natës, duke pyetur veten mes lotëve:
Si munde të mbetesh kaq gjatë brenda meje, pa të ndier?
Si munde të jetosh kaq vite në shpirtin tim, pa bërë asnjë zhurmë?
Dhe pse sonte, pas gjithë kësaj kohe, erdhe vetëm për të më kujtuar se disa njerëz largohen nga jeta jonë,
por nuk largohen kurrë nga ne.