Po të isha ndjenjë,
s’do të njihja mbarim;
gjithë zjarrin e shpirtit
do ta bëja për ty flakim.
Po të isha engjëll,
pranë teje do të ndalja,
e të dyja flatrat
në duart e tua do t’i falja.
Po të isha puthje,
në buzët e tua do të vija,
me nxehtësinë e tyre
lotët do t’i fshija.
Po të isha një palë sy,
vetëm ty do të të shihja,
me dritën e bebëzave
errësirën do ta shkrifja.
Po të isha bletë,
mbi lule do të shëtisja,
e gjithë ëmbëlsinë e botës
në mjaltë për ty do ta mblidhja.
Po të isha ishull,
me ty vetëm do të rrija;
e nëse do të duhej një varkë,
drejt teje do të lundroja.
Po të isha e vdekur,
për ty prapë do të zgjohesha;
po të isha zjarr,
në frymën tënde do të ngrohesha.
Por, po të isha dhimbje,
larg teje do të qëndroja;
nuk do të prekja ëndrrat e tua,
as gjumin tënd s’do ta trazoja.
Sepse dashuria ime
nuk do të të kërkonte asgjë—
veç të të shihte të lumtur,
edhe nëse jo me mua.
E po të më jepej një jetë tjetër,
një tjetër emër, një tjetër fat,
çfarëdo që të isha në të,
prapë do të të doja gjatë.
Se unë mund të isha gjithçka:
ndjenjë, engjëll, puthje a zjarr…
por, mbi të gjitha,
do të doja të isha
arsyeja pse zemra jote
nuk do të kishte frikë të dashuronte