Më ka zënë malli të shkruaj
Të rëfej dobesitë e mia
Ndjenjat që i mbaja brënda
Plot heshtje i ndruhesha i fshihja!
Kisha ca kohë që nuk tregoja
Dashurinë e kisha rrënjosur thellë
E shtrëngoja fort në shpirt
Dhe askujt nuk i zija besë!
Plasi ky xhani im gjer tani
Plasi nuk duroi pa u zbrazur
Vendosi të shkruajë sërish pikë për pikë
Për dashurinë që i ish mohuar!
Kisha ca kohë që isha e lodhur
Nga malli dhe largesia për atë
Ndjenjat u bënë të pa durueshme
Dhe prekjet u bënë një histori e trisht!
Më kish zënë malli kaq shumë të shkruaj
Në xhamat të ndiej erën kur fëshfërin
E të risjell kujtimet e pa lexuara
Dhe historinë ta filloj e qëndis!
Unë shkruaj me mall për atë dhe mua
Ndoshta kur koha të shkojë larg nesh një ditë
Vargjet dikush ka për ti treguar, lexuar
Sa shume mall kish kjo dashuri!