Më Foli Shpirti Në Mes Të Natës
Nata nuk trokiti… ajo hyri ngadalë, u ul pranë meje dhe ndezi heshtjen.
Nuk më zgjoi një ëndërr. As zhurma e erës. Më zgjoi shpirti.
Ai nuk duronte më të mbante brenda aq shumë pyetje pa përgjigje.
Më pyeti:
Thuamë, pse njeriu vrapon kaq shumë, kur e di se koha nuk ndalet për askënd?
Pse numëron ditët sikur të ishin të pafundme, kur një frymëmarrje mjafton që gjithçka të marrë fund?
Dhe unë heshta.
Sepse nuk dija ç’t’i thosha.
Ai vazhdoi:
Pse ndërtohen mure më shpejt se ura?
Pse fjalët dalin si thika nga goja e njerëzve, pa menduar se ku do të bien?
A nuk e dinë vallë se çdo zemër ka plagët e veta? Se buzëqeshja është shpesh maska më e bukur e një dhimbjeje të madhe?
Mbeta pa zë.
Shpirti më shikoi me një trishtim që vetëm ai di ta mbajë.
Pastaj më tha:
Kam parë njerëz që punojnë nga lindja e diellit deri në errësirë, duke harruar të përqafojnë fëmijët, të dëgjojnë prindërit, të shohin qiellin, të falënderojnë për frymën që marrin.
Kam parë të tjerë që kanë gjithçka, por nuk u mjafton asgjë.
Dhe kam parë edhe zemra të pasura, që nuk zotërojnë asgjë, veç mirësisë.
Nata u bë edhe më e qetë.
Yjet rrinin pezull, sikur dëgjonin rrëfimin tim.
Atëherë shpirti më pyeti përsëri:
Pse e kemi kaq të lehtë të gjykojmë, por kaq të vështirë të kuptojmë?
Pse e harrojmë se edhe ne jemi udhëtarë në këtë tokë?
Pse sillemi sikur do të jetojmë përgjithmonë, kur çdo agim na afron me mbrëmjen e fundit?
Një lot më ra pa zhurmë.
Jo nga dëshpërimi…
Por sepse nuk gjeta asnjë përgjigje që ta qetësonte shpirtin.
Vetëm një mendim më përshkoi zemrën:
Ndoshta nuk kemi ardhur për të fituar botën.
Ndoshta kemi ardhur për të mos humbur veten.
Për të mos lënduar kur mund të shërojmë.
Për të mos urryer kur mund të falim.
Për të mos kaluar pranë lotëve të dikujt me sytë mbyllur.
Sepse në fund, kur të shuhet edhe drita e fundit,
askush nuk do të na pyesë sa pasuri grumbulluam, sa duartrokitje morëm, sa lart u ngjitëm.
Por ndoshta do të mbetet vetëm kjo pyetje:
Sa zemra ngrohët me praninë tënde?
Dhe nata…
si një nënë që përkund fëmijën e saj,
mblodhi të gjitha pyetjet e mia, i mbështolli me heshtje, i ngriti drejt qiellit dhe më pëshpëriti:
Vazhdo të jesh dritë… edhe kur bota zgjedh errësirën.
Sepse shpirtrat nuk maten me atë që kanë, por me dashurinë që lënë pas.
SI MUNDE TË MBETESH KAQ GJATË?
Sonte u zgjova papritur.
Nuk më zgjoi ndonjë ëndërr, as ndonjë zhurmë e natës.
Më zgjoi një aromë.
Një aromë e zakonshme për botën, por jo për mua.
Ajo erdhi lehtë, si një frymëmarrje e humbur në errësirë, dhe u ndal mbi mua.
Në fillim nuk e kuptova.
Mora frymë edhe një herë.
Pastaj edhe një tjetër.
Dhe zemra ime u drodh.
Sepse e njoha.
O Zot, si e njoha…
Mes gjithë aromave që kam nuhatur në jetë, mes gjithë njerëzve që kam takuar, mes gjithë viteve që kanë kaluar, unë e njoha menjëherë.
Si mundi shpirti im ta mbante mend?
Si mundi trupi im të mos e harronte?
Si mundi koha të marrë kaq shumë gjëra, e të mos marrë këtë?
Rrija ulur në errësirë dhe qaja.
Jo për aromën.
Por për kujtimin që ajo solli me vete.
Sepse në atë çast nuk ishte më një aromë.
Ishin duart.
Ishin përqafimet.
Ishin ditët.
Ishin netët.
Ishin ëndrrat që dikur i quanim jetë.
Dhe papritur kuptova se kujtesa nuk jeton vetëm në mendje.
Ajo fshihet në lëkurë.
Në frymëmarrje.
Në ato vende të shpirtit ku koha nuk arrin të hyjë.
Kam menduar shpesh se njeriu harron.
Kam besuar se vitet e bëjnë punën e tyre.
Kam besuar se dhimbjet plaken.
Por sonte e kuptova se disa dashuri nuk plaken kurrë.
Ato vetëm heshtin.
Fshihen.
Presin.
Dhe një natë të vetme, kur ti mendon se gjithçka ka mbaruar,
kthehen në formën më të pamundur.
Jo si zë.
Jo si fytyrë.
Jo si kujtim.
Por si aromë.
Dhe ti rri aty, në mes të natës, duke pyetur veten mes lotëve:
Si munde të mbetesh kaq gjatë brenda meje, pa të ndier?
Si munde të jetosh kaq vite në shpirtin tim, pa bërë asnjë zhurmë?
Dhe pse sonte, pas gjithë kësaj kohe, erdhe vetëm për të më kujtuar se disa njerëz largohen nga jeta jonë,
por nuk largohen kurrë nga ne.