Më Foli Shpirti Në Mes Të Natës
Nata nuk trokiti… ajo hyri ngadalë, u ul pranë meje dhe ndezi heshtjen.
Nuk më zgjoi një ëndërr. As zhurma e erës. Më zgjoi shpirti.
Ai nuk duronte më të mbante brenda aq shumë pyetje pa përgjigje.
Më pyeti:
Thuamë, pse njeriu vrapon kaq shumë, kur e di se koha nuk ndalet për askënd?
Pse numëron ditët sikur të ishin të pafundme, kur një frymëmarrje mjafton që gjithçka të marrë fund?
Dhe unë heshta.
Sepse nuk dija ç’t’i thosha.
Ai vazhdoi:
Pse ndërtohen mure më shpejt se ura?
Pse fjalët dalin si thika nga goja e njerëzve, pa menduar se ku do të bien?
A nuk e dinë vallë se çdo zemër ka plagët e veta? Se buzëqeshja është shpesh maska më e bukur e një dhimbjeje të madhe?
Mbeta pa zë.
Shpirti më shikoi me një trishtim që vetëm ai di ta mbajë.
Pastaj më tha:
Kam parë njerëz që punojnë nga lindja e diellit deri në errësirë, duke harruar të përqafojnë fëmijët, të dëgjojnë prindërit, të shohin qiellin, të falënderojnë për frymën që marrin.
Kam parë të tjerë që kanë gjithçka, por nuk u mjafton asgjë.
Dhe kam parë edhe zemra të pasura, që nuk zotërojnë asgjë, veç mirësisë.
Nata u bë edhe më e qetë.
Yjet rrinin pezull, sikur dëgjonin rrëfimin tim.
Atëherë shpirti më pyeti përsëri:
Pse e kemi kaq të lehtë të gjykojmë, por kaq të vështirë të kuptojmë?
Pse e harrojmë se edhe ne jemi udhëtarë në këtë tokë?
Pse sillemi sikur do të jetojmë përgjithmonë, kur çdo agim na afron me mbrëmjen e fundit?
Një lot më ra pa zhurmë.
Jo nga dëshpërimi…
Por sepse nuk gjeta asnjë përgjigje që ta qetësonte shpirtin.
Vetëm një mendim më përshkoi zemrën:
Ndoshta nuk kemi ardhur për të fituar botën.
Ndoshta kemi ardhur për të mos humbur veten.
Për të mos lënduar kur mund të shërojmë.
Për të mos urryer kur mund të falim.
Për të mos kaluar pranë lotëve të dikujt me sytë mbyllur.
Sepse në fund, kur të shuhet edhe drita e fundit,
askush nuk do të na pyesë sa pasuri grumbulluam, sa duartrokitje morëm, sa lart u ngjitëm.
Por ndoshta do të mbetet vetëm kjo pyetje:
Sa zemra ngrohtë me praninë tënde?
Dhe nata…
si një nënë që përkund fëmijën e saj,
mblodhi të gjitha pyetjet e mia, i mbështolli me heshtje, i ngriti drejt qiellit dhe më pëshpëriti:
Vazhdo të jesh dritë… edhe kur bota zgjedh errësirën.
Sepse shpirtrat nuk maten me atë që kanë, por me dashurinë që lënë pas.