A më njohu toka mua?
Malli që për të kam,
Që nuk u bë kurrë kalimtar,
Është i shkruar në një rrasë
Që thelle në zemër e mbartë.
Ajo tokë e bekuar,
Mallin si dje, si sot, për ty e kam.
A më njohu toka mua?
Ajo ku hapin e parë hodha,
A e ndjeu pëshpërimën? A e ndjeu lëkura lotin që per mbi faqe rrodhi?
A e ndjeu heshtjen e kthimit?
A më njohu toka mua?
Aty ku hapin e parë hodha,
Ajo që ishte shtëpi,
Fytyrën e nënës,
Aty ku mësova uratën,
Aty ku ëndrrat thura,
Më kishte marrë malli
Si shkretëtirën për ujë.
Më kaploi trishtimi,
S’po e gjeja oborrin e fëmijërisë, oborrin e shtëpisë,
Nënë që më rriti mua,
Bekimin e paskam tradhtuar.
Bosh e gjeta shtëpinë,
Pa zëra, pa fëmijë, pa pleq e rini,
Hija e nënës në një stol që si bekim na sodiste.
M’u duk se në heshtje më pyeti:
“Ajo toka tjetër, a të deshi më shumë thua?”
I ula sytë,
Në heshtje lotët më ranë,
Ranë mbi barin e thatë,
Mbi peshën e kujtimeve, të kohës që nuk kthehet më.