Kur qava unë
Kur qava unë,
ti qeshe nën buzë.
Të dehu e qara ime.
Tinzare u ngrite
dhe vallen nise.
Qava, qava aq sa desha,
qava jo vetëm me lot,
qava me zemër gjak,
sa nuk mund të ngrihesha dot.
Pastaj sërish qava
për qarjet e mia.
Ta dija, unë e mjera,
që qarja sillte qarje…
Nuk e dija.
Qava për heshtjen time,
për zhgënjimet deri në kockë,
ku fjalët i mbyste dhimbja,
as loti nuk dilte dot.
Thua se qarja më rriti,
mua dhe zemrën time.
Vendosa një gur të fortë,
për të mos pasur më dhimbje.
Që atëherë kam gjetur paqe,
atë sipërfaqësore,
se poshtë gurit të akullt
zemra s’mund të jetë aktore
Por ja që u rrita gjithsesi,
U dremita , u fjeta, u zgjova,
u rrita më shumë se ti,
të jetoja nuk harrova.
Dhe Ti kot u përveshe
të bëje funeralin tim.
Mos u lodh, veç zgurdullohu
nën timin shkëlqimin.
E ke merituar këtë ndjesi, ti, mizë,
Se kur qava unë…
qerpikë s’ke lëviz
Bir ,mos u nxito…
Bir, qëndro aty i lirë,
Dëgjoji zogjtë deri në fund…
Melodia e tyre shëron shpirtin.
Kërce, kërce me ritmin!
Bir, mos u nxito!
Shijoje bregun dhe valën…
Kthejua përshëndetjen pulëbardhave…
Ato janë mikesha të mira,
Vijnë nga bardhësia…
Bir, mos u nxito!
Përqafoje nënën,
Të të japë pak nga shpirti i saj…
E të të mbajë ngrohtë në çdo skaj.
Bir, mos nxito!
Ka kohë të duash veten më shumë,
Pastaj rregullohet çdo punë…
Bir, duaje jetën
Siç të dua ty, unë…