Korça Bibjana-Largësia rritet nën gjuhë.

Largësia
nuk matet me hapa.
Ajo rritet
nën gjuhë,
si kripa
që deti
e harron në buzë.
Në pasqyrë
një fëmijë
paketonte qiellin
në një valixhe të vogël.
Më pa.
Ishte duke u larguar
pa trup.
Në pemë
era kishte varur
këpucët.
Ndoshta
kishte ikur zbathur
nga vetja.
Një anije
çau ujin.
Pas saj
deti mbeti
me një plagë të gjatë.
Unë,
me një emër
nën gjuhë,
si një biletë
për një vend
që nuk ekziston.
Në një dritare
një nënë
palosi natën.
E mbajti pranë kraharorit,
që të mos humbte
rrugën
për tek fëmijët.
Ehhh,
nuk na ndan
deti.
Na ndan
ajo hapësirë e hollë
ku një dorë
ndalon së kërkuari
dorën tjetër