Era e parë
Një ditë do të fryjë një erë e lehtë dhe unë e di se ajo erë do të ma sjellë përsëri kujtimin tënd. Ndoshta do të jem ulur pranë dritares, me një filxhan kafeje në duar, duke parë njerëzit që kalojnë rrugës, kur papritur një puhizë do të hyjë në dhomë dhe do të më prekë fytyrën. Në atë çast nuk do të më duhet të pyes se nga vjen. Do ta di. Do të vijë prej asaj kohe të largët kur ti ishe pranë meje dhe bota dukej më e bardhë, më e pastër dhe më e bukur.
Nuk e di nëse kujtimet kanë erë. Por kur mendoj për ty, më duket se kanë. Kanë erën e pranverës, të luleve të para, të shiut që binte mbi rrugët e qytetit dhe të atyre mbrëmjeve kur ne ecnim pa ditur se ku po shkonim. Mjaftonte që ishim bashkë. Nuk na duhej asnjë destinacion. Rruga vetë ishte kënaqësia.
Ti ishe dashuria ime e parë. Ndoshta pikërisht për këtë arsye mbete edhe dashuria që nuk u plak kurrë brenda meje. Njeriu mund të dashurojë shumë herë, mund të ndërtojë familje, të njohë njerëz të rinj dhe të jetojë vite të tëra, por dashuria e parë ka një dhomë të veçantë në shpirt. Ajo nuk mbyllet plotësisht kurrë.
Aty jeton ti.
Dhe sa herë që humbas në rrugët e jetës, kthehem atje.
Mbretëresha ime
Të takova në një pasdite të zakonshme. Ishte fundpranverë dhe qyteti dukej sikur sapo ishte zgjuar nga një gjumë i gjatë. Njerëzit lëviznin ngadalë, dyqanet kishin hapur dyert dhe nga një kafene në cep të rrugës vinte aroma e kafesë së sapobërë.
Ti ishe ulur pranë dritares.
Nuk e di pse sytë e mi u ndalën te ti.
Ndoshta sepse kishe një qetësi që nuk e kisha parë te askush tjetër. Nuk po flisje, nuk po qeshje me zë të lartë, nuk po përpiqeshe të të shihnin. Thjesht ishe aty, duke lexuar diçka.
Kur ngrite sytë, u takuam me shikim.
Vetëm një çast.
Por disa çaste zgjasin më shumë se vite.
Më vonë do ta quaja atë ditë fillimin e gjithçkaje.
Ti u bëre mbretëresha ime jo sepse të vendosa një kurorë, por sepse zemra ime të zgjodhi pa më pyetur.
Puthja
Takimet tona u shtuan. Fillimisht ishin të shkurtra. Pastaj u bënë më të gjata. Filluan me një kafe dhe përfundonin me orë të tëra bisedash.
Ti më tregoje për ëndrrat e tua. Unë të tregoja për frikërat e mia.
Nuk e kuptoja si mund t’i tregoja dikujt kaq shumë gjëra për veten. Por me ty ishte ndryshe. Pranë teje nuk kisha nevojë të shtiresha.
Një mbrëmje ra shi.
Ne po qëndronim nën një strehë të vogël. Ti po qeshje sepse flokët të ishin lagur.
“Pse po qesh?” të pyeta.
“Sepse po më shikon sikur jam e vetmja grua në botë.”
“Për mua je.”
U bëre serioze.
Pastaj më pyete:
“Vërtet?”
“Vërtet.”
Më afrove fytyrën.
Dhe më puthe.
Ishte puthja ime e parë e vërtetë.
Jo sepse ishte puthja e parë në jetën time, por sepse ishte puthja e parë që e ndjeva me shpirt.
Atë natë u ktheva në shtëpi duke ecur në shi.
Nuk ndjeva as ftohtë, as lodhje.
Kisha botën time.
Ëndrrat
Ne filluam të ndërtonim ëndrra.
Do të udhëtonim.
Do të kishim një shtëpi.
Do të pinim kafenë së bashku çdo mëngjes.
Do të plakeshim duke u ankuar për dhimbjet e vogla të trupit dhe duke qeshur me kujtimet e rinisë.
Ishim të rinj dhe besonim se dashuria mjaftonte për gjithçka.
Ndoshta nuk mjafton.
Por pa të, shumë gjëra nuk kanë kuptim.
Ti më thoshe:
“Dua të jem pranë teje edhe kur të mos kemi asgjë.”
Unë të përgjigjesha:
“Nëse të kam ty, nuk më duhet shumë.”
Këto fjalë dukeshin të thjeshta atëherë.
Sot më duken si pasuria më e madhe e asaj kohe.
Ndarja
Pastaj erdhi dita që nuk donim ta imagjinonim.
Ti duhej të largoheshe.
Nuk ishte largim nga dashuria, të paktën kështu më the.
“Ik për pak.”
“Sa është pak?”
“Nuk e di.”
Kjo ishte përgjigjja që më trembi.
Të përcolla deri te vendi ku niseshe.
Ti qaje.
Edhe unë.
Nuk doja të të lija të shkoje, por nuk kisha të drejtë të ta ndaloja jetën.
Para se të hipje, më përqafove fort.
“Mos më harro.”
“Nuk di si të të harroj.”
Më puthe.
Pastaj u largove.
Unë mbeta aty.
Dhe për herë të parë kuptova se një njeri mund të jetë i gjallë, por zemra e tij të ndihet sikur ka humbur diçka.
Largësia
Ditët e para ishin të mbushura me telefonata.
“Si je?”
“Mirë.”
“Ke ngrënë?”
“Po.”
“Çfarë bën?”
“Po mendoj për ty.”
Qeshnim.
Pastaj largësia filloi të bëhej më e madhe se kilometrat.
Telefonatat u rralluan.
Mesazhet u shkurtuan.
Jeta filloi të ndërhynte aty ku dikur kishte qenë vetëm dashuria.
Një natë prita telefonatën tënde deri vonë.
Nuk erdhi.
Të nesërmen po ashtu.
Fillova të kuptoja se disa largime nuk bëhen me një derë që mbyllet.
Bëhen ngadalë.
Me heshtje.
KAPITULLI VII
Kujtimi
Vitet kaluan.
Unë vazhdova jetën.
Por ti nuk u largove plotësisht.
Ishe në këngët që dëgjoja.
Në rrugët ku kishim ecur.
Në aromën e kafesë.
Në pranverë.
Në shi.
Në çdo erë të lehtë që më prekte fytyrën.
Disa herë më dukej se po të dëgjoja.
Disa herë më dukej se po të shihja në turmë.
Por kur kthehesha, nuk ishe ti.
Ishte vetëm kujtimi.
Dhe kujtimi, sado i bukur të jetë, ka edhe një dhimbje brenda.
KAPITULLI VIII
Ajo që mbeti
Një mbrëmje shkova te vendi ku ishim takuar për herë të parë.
Kafeneja ishte ende aty.
Dritarja ishte po ajo.
Tavolina ishte ndërruar.
U ula.
Porosita një kafe.
Përballë meje ishte një karrige bosh.
Për një çast më dukej sikur ti do të vije.
Pastaj buzëqesha me vete.
“Sa budalla jam”, thashë.
Por nuk u ngrita.
Qëndrova aty gjatë.
Dhe kuptova se nuk po prisja më kthimin tënd.
Po përshëndesja rininë time.
KAPITULLI IX
Një ditë do të fryjë
Një ditë do të fryjë një erë e lehtë.
Ndoshta do të jem plak.
Ndoshta flokët do të më jenë zbardhur.
Ndoshta duart do të më dridhen.
Por nëse ajo erë do të më sjellë kujtimin tënd, do të buzëqesh.
Nuk do të qaj.
Sepse ti ishe dashuria ime e parë.
Dhe dashuritë e para nuk duhen harruar.
Ato duhen falënderuar.
Ti më mësove si të dua.
Më mësove si të pres.
Më mësove se edhe një zemër e thyer mund të vazhdojë të rrahë.
Bardhësia
Sot jetojmë në realitetin tonë.
Ndoshta jo atë që ëndërruam dikur.
Por një realitet që na ka mësuar të mos kërkojmë përsosmërinë.
Ndonjëherë, kur mbyll sytë, kthehem te ajo kohë.
Të shoh duke ardhur drejt meje.
Të shoh duke buzëqeshur.
Të ndiej duart e tua.
Dhe për disa sekonda gjithçka bëhet e bardhë.
Jo e bardhë nga harresa.
E bardhë nga kujtimi.
Atëherë kuptoj se disa dashuri nuk kanë nevojë të jenë pranë trupit për të jetuar.
Ato jetojnë në shpirt.
Dhe ti je aty.
Brenda meje.
Përherë.
—
Një ditë, shumë vite më vonë, dola për një shëtitje.
Era frynte lehtë.
U ndala.
Mbylla sytë.
Për një çast m’u duk se dëgjova zërin tënd.
“Ku je?”
Buzëqesha.
“Jam këtu.”
Era kaloi mbi fytyrën time dhe vazhdoi rrugën.
E ndoqa me sy.
Dhe kuptova se dashuria e vërtetë nuk është gjithmonë ajo që qëndron pranë nesh.
Ndonjëherë është ajo që, edhe pasi largohet, na lë një dritë me të cilën mund të ecim gjithë jetën.
Ti ishe dashuria ime e parë.
Dhe ndoshta për këtë arsye, sa herë që fryn një erë e lehtë, unë nuk kërkoj më të kthehesh.
Vetëm të kujtoj.
Dhe kjo më mjafton.