Po vjen vjeshta,
vjeshtë e zotit
që çmend natyrën
e poetët.
Ndryshojnë
nga pak
kushtet e motit,
orët, ditët,
netët.
Nga fundi
i dimrit,
ngricat e tij,
akull e bënë
jetën.
Por unë natyrë
jam në shpirt
e diej mbaj
në zemër.
Prandaj kjo verë
ndriçoi përtej
çdo ndienje
melankolie.
E pres që vjeshta
të vijë sërisht
me motive
të reja stuhie.
E arta vjeshtë,
rizgjoma jetën
me ngjyra e shira
shprese.
Të mundem,
sërisht
të mos vdes
në shpirtin
e një gjetheje…