Rrugët janë mbushur plot me silueta njerëzish,
që enden kuturu, pa drejtim.
Ecin e ecin dhe askund nuk mbërrijnë,
si kufoma të ngritura pas një beteje,
në gijotinën më të frikshme
të luftërave më të egra,
që vetëm zvarriten pa një qëllim.
Me skeletet që kërcasin, nga tharja e kohës,
me zgavrat e syve boshatisur
dhe nën kafkë kanë vetëm një mendim:
të hanë sa më shumë nga lloji i tyre
e të mos kenë më mbi dhe mirësi.