Mbi Ilirikum,
Koha ha veten me dhëmbë,
Nuk zgjohet dot!
Që nga dita kur në luftën e madhe
Mes tyresh u vranë e prenë pellazgët..
.
Mbi hirin e Trojës,
Be bën perënditë,
Të mos përziheshin më
Në punët e të vdekëshmeve…
Tepër vonë!
Në portat e kyçura të Olimpit,
Të etur për ar e lavdi, msyn Romakët
Dhe me tehun e shpatës
Me emrat e tyre i pagëzuan…
Nipërit e Eneas!
Kështu i shpërblyen zotat!
Mbi Ilirikum,
Koha ha veten me dhëmbë,
Do të zgjohet, por nuk zgjohet dot…
I janë thyer brinjët,
Kaq shumë dyndje, fe e zota!