Dikur kam ëndërruar Las Vegas-in shumëdritë,
Ende nuk e di përse,
Disa përgjigje nuk ja ktheva kurrë vetes,
I palosa në zarfin e bardhë në sepet.
Las Vegas dhe Clark,
dy emra në adresën e një ëndrre,
Clark më ka mbetur gjatë në kujtesë,
Një emër për t’i dhënë ëndrrës jetë,
Por ëndrra dhe zarfi mbetën të bardhë.
Shumë larg për të mos e kthyer kokën,
Për prindërit që moshoheshin çdo ditë,
Ndaj ndërmjet ëndrrës dhe zemrës që dhemb,
Ëndrra mbeti mbyllur në një zarf të bardhë.
E ruajta gjatë Clark për një emër fëmije,
Si një rrezeshkruar e sjellë nga larg,
Që emri të mos mbetej dëshirë në hartë,
E as një dritë e humbur në varg.
Por jo çdo ëndërrim mund të jetohet,
Mjafton t’i ruash ndjerë në mendje,
Si një fëmijë që u quajt me tjetër emër,
Si një udhëtim që mbeti në ëndje.
Las Vegas mbeti larg, e pranë në ekrane,
Por jo aq larg sa dëshirën të harroja,
Si qyteti i dritave që nuk fiken kurrë,
Aty, në zarf rri ndezur ëndrra.
Prindërit me vitet e tyre mbi supet e mia,
Dhe unë, e grisa ëndrrën pa zhurmë,
Që askush të mos dëgjonte këputjen e saj,
Zarfin e mbylla pa postë.
Dhe nëse prej vargut dikush më pyet:
Dikur e ëndërrova, ku e lashë atë jetë,
Nuk do t’i them Las Vegas as Clark,
Në një zarf të bardhë, pa fare pendesë.