Poetët , të dënuarit e pagjumë .
S’ua burgos vargjet asnjë burg .
Vera e nxehtë e thau çdo lumë .
Çdo dru të djegur e ktheu murg .
Zalleshtes kotet shelgu i vjetër .
Ca degë tharë moteve të shkuar .
Sivjet folenë s’e ndërtoi ai ketër
Se dimri s’i dha lejë për t’u zgjuar .
Askujt s’i ra në sy mungesa e tij .
As edhe ajo tokë mbetur djerrinë .
Për poetin qenë vargje për poezi .
Janë plagë e brengë për poezinë .
Mos pyesni se ç’dhimbje ka poeti !
Poret e lëkurës frymojnë shpresë .
Më thoni : “A fle ndonjë çast deti ?”
Pas valës së qetë , dallgë do presë !
I tillë është poeti . I tillë shpirti i tij .
Si ortek i rriten shpresë e dhimbje .
Shtrydheni poetin , do pikojë poezi !
Çdo pikë e pikuar , mall Vendlindje