Nji natë n’shpi t’Hyjit due me hi,
me e prekë t’ndalumen,
me pa
a asht dashnia m’kat,
a m’kati vetë asht dashni.
Nji za më ndal,
por etja më shtyn me u afru;
se Hyji s’rrin n’mure t’ftofta,
as n’ligje që njeriu i ka shkru,
as n’sexhde pa zemër.
Edhe n’koftë se m’varin n’kryq,
s’kam dro.
Ç’ka asht hyjnore n’mue
s’preket prej ksaj bote.
Rregullat i thej,
jo me e sfidue Hyjin,
por frikën
që foli n’emën t’Tij.
Du me jetu si m’rrjedh gjaku mu,
edhe n’më quejshin i marrë.
Hyji jem asht i pasosun,
s’guxoj me e mbyllë n’fe.
E n’fund, nëse mbes veç nji za
ndër mure t’ftofta,
le t’thuhet:
i theu ligjet për dashni,
por Hyjin e mbajti n’gji.